Voor mijn werk gebruik ik vaak mijn mentale en fysieke ervaringen als beginpunt. Ik ben erg bezig met de manier waarop mensen zich tot elkaar en alles om hen heen verhouden. Ik probeer het te verklaren, te begrijpen en het om te zetten. Het is een uitleg voor alles wat ik niet direct begrijp. Mijn werk gaat niet over macroproblematiek, maar blijft heel dichtbij. Het is persoonlijk en gaat over het innerlijke. Hoe sta ik in het leven en hoe werkt het leven. Hoe lang hebben we hier de tijd en hoe stevig staat dit vast. Ik heb het idee dat wij allen hierin gelijk zijn, en wachten totdat onze tijd verstreken is.
Ik hou van het fysieke aspect tijdens het werken. Het echte maken is voor mij een vrij natuurlijk proces. Ik begin, maar kan tijdens het werken alle kanten op, niets ligt vast. Ik zie hoe een materiaal werkt binnen mijn idee en probeer er op in te spelen. Ieder materiaal heeft zijn eigen eigenschappen, deze eigenschappen buit ik uit.
Mijn favoriete materiaal om mee te werken is glas. Ik vind dit een van de meest interessante materialen. Het heeft erg specifieke eigenschappen en dat maakt het fascinerend. Tijdens het verwerken is het glas heet en vloeibaar, heel eigenzinnig en eigenlijk nooit hetzelfde. Als het eenmaal afgekoeld is, is het hard en laat het zich niet meer veranderen. Dit is een gegeven waar ik mee om heb moeten leren gaan. Een dikke stroperige massa kan uitgroeien tot een grote fragiele bel.
Glas alleen mist voor mij iets. Door het in een context te plaatsen krijgt het een betekenis. Ik probeer het een inhoud en een eigen karakter mee te geven. Het glas moet doorgroeien tot een op zich zelf staand beeld. Het glas in z’n meest pure vorm, de bel, gecombineerd met grof gesmeed ijzerwerk of kilometers dunne draden. Het moet in een omgeving komen waar het glas op haar plaats is, waar het tot zijn recht komt, maar waar het niet alleen over het materiaal zelf gaat. Deze probeer ik te creëren, net als ik een omgeving voor mijn gedachten en ervaringen creëer.
Door de context kan ik mijn onderwerpen plaatsen, begrijp ik hoe deze zich tot elkaar verhouden.
In het werk “homo bulla est”, vertaal ik de uitspraak van Erasmus, “de mens is een luchtbel” in beeld. Grote glazen bellen hangen aan vleeshaken in de ruimte. Gevuld met zand lopen ze langzaam leeg. 
Zinloos stroomt het zand er uit. Het verglijden van de tijd, de ijdelheid, de vergankelijkheid is zichtbaar en zelfs hoorbaar. Gedenk de schoonheid en de vergankelijkheid van ons dagelijks bestaan. Wij allen zijn zandlopers, maar het is onduidelijk hoe gevuld ons glas nog is.
